Even ademhalen

We zijn een 10 dagen weg geweest: even ademhalen...

Beider contract bij de burgerlijke gemeentes liep af. Wilfredo was projectleider tot 5 september en de dag dat het Project afliep, kreeg hij een nieuw Project aangeboden. We waren natuurlijk heel erg dankbaar, gezien de maandelijkse lasten niet op zich laten wachten… maar het “nieuwe” project was al een paar maanden op gang, en de aangewezen projectleider heeft allerlei corruptieschandalen aan zijn broek hangen. Vandaar dat de Burgemeester van het district Baños del Inca liever Wilfredo op die plek wilde hebben… maar de wethouders ondersteunen de oude projectleider. Wilfredo wil niet deel worden van het conflict en ge-touw-trek dat nu wordt “gespeeld”, waardoor er nog steeds geen uitslag is en dus ook geen werk.

Vanaf maart dit jaar ben ik niet meer direct in dienst bij de burgerlijke gemeente van de provincie Cajamarca, maar als consultant, zodat ik daarnaast ook meer ondersteunend werk kan doen in het zendingswerk in het binnenland van Cajamarca. Het nieuwe contract werd verstrekt voor zeven maanden en zou nu in oktober worden verlengd. Ons afdelingshoofd werd ernstig ziek en is bijna drie maanden afwezig geweest; degene die tijdelijk werd aangesteld is niet zo erg efficiënt en heeft dit nieuwe contract niet weten te krijgen voor mij. Zo werkt het meestal hier: je moet invloed hebben, druk uitoefenen en er achteraan zitten, anders krijg je niets voor elkaar. Gelukkig is de oude baas sinds deze week weer terug, met bergen werk, maar hij wil de zaak nogmaals aanslingeren. Maar deze dit alles bracht voor ons veel spanningen met zich mee.

Om die reden besloten we er even tussenuit te gaan. Een ruime week weg en daarna weer verder vechten, maar met een andere visie. We weten en merken dat onder deze omstandigheden je weer ieder moment leert terug te vallen op God, Hij is immers veel groter dan de burgemeester en al onze zorgen. Hij sluit en opent deuren. “Eén ding weten wij: Voor wie Hem liefhebben laat God alles meewerken voor hun bestwil, want Hij heeft een plan met hen.” (Rom 8:28)

We zijn in Huancayo geweest, een paar jaar terug naar mijn kindertijd, dáár ben ik opgegroeid. Het voelde helemaal thuis, omdat onze vrienden daar, in datzelfde dorp VILCACOTO, nog altijd wonen... Dáár is de eerste eetzaal (comedor) van Pan de Vida ook ontstaan: http://www.pandevida.nl/

Hieronder wat foto's van de prachtige streek van JUNIN.

DAG1: We eten PACHA MANCA. Vlees, aardappels en groenten gestoofd in de grond op hete stenen. Typisch voor HUANCAYO (hoogteligging in de Andes: 3259m.)

DAG2: Het park van de IDENTIDAD HUANCA: typische figuren van Huancayo uitgebeeld in een park van stenen in verschillende kleuren.

DAG3: Wandeling naar DE GROT boven het dorp waar ik ben opgegroeid: Vilcacoto bij Huancayo (hoogteligging: +/- 3500 m.) . De berg op de achtergrond heeft de vorm van een liggend gezicht.

DAG4: Naar de HUAYTAPALLANA, wat betekent Bloemen Pukken. Het is een sneeuw-gebergte waarvan de hoogste top tot 5557 m reikt.

DAG5: Het KRUIS VAN DE VREDE in het nabij gelegen dorp Cochas. Na de vloed van geweld veroorzaakt door het terrorisme in de tijd dat we daar woonden, is dit kruis opgebouwd van overgebleven stukken van opgeblazen electriciteits-masten.

DAG6: honing oogsten en zwemmen in de rivier van de jungle van Chanchamayo: 3,5 uur van Huancayo vandaan.

DAG7: Bezoek aan een Ashaninka-dorp: Pampa Michi bij "La Merced". Een zendelinge uit Noorwegen is burgemeesteres van Chanchamayo.

Zwemmen bij de Watervallen van Bayoz

Auto ging stuk... maar werd ook weer gemaakt

DAG8: Met de oude NIVA terug naar Huancayo

AFSCHEID en terug naar Cajamarca

´t werk van Ger en Froukje Prakken

GRAAG UW BEGRIP

Ger en Froukje Prakken hebben plotseling hun reis naar Nederland moeten vervroegen door het overleiden van Ger´s broer Marinus, na een lange tijd van zware ziekte en geen positieve reactie op de behandeling. We weten dat hij nu bij de Heer is, waar hij naar verlangde, maar voelen toch ook verdriet om het tijdelijk afscheid. Het vervroegde bezoek aan Nederland heeft daarom geen vakantie-motieven en we vragen U daarom ook ze de tijd en ruimte te geven om er te zijn voor de Familie, die ze nu het hardst nodig heeft. Ze zijn nu ook niet telefonisch bereikbaar. Mocht U toch dringend contact willen opnemen, kunt U dat doen via de e-mail, zodat ze dat op hun tijd kunnen behandelen. Graag Uw begrip.

gerprakken@amauta.rcp.net.pe

De Reuzen Trotserend

Gisteravond kwamen we moe, maar vol voldoening thuis na een intensief weekend met 49 jongeren van Sucre (4 uur vanaf Cajamarca) en dorpjes van dichtbij en verweg.

Vooraf hadden we weer al het studiemateriaal en de presentjes klaargemaakt. De locale voorganger rekende op 15, maximaal 20 jongeren, maar ik vond dat ik voldoende geloof had voor 25... we leren dus nog niet van eerdere ervaringen ;). De inschrijving op vrijdagavond ging tot 43 en zaterdag kwamen er nog 6 bij! Hier is er nog geen project van kinder-eetzaal van Pan de Vida en de jongeren trekken vaak weg naar de stad Celendín, waardoor we dit niet konden geloven... maar uit Sucre zelf waren er al 20, uit dorpen uit de buurt nog zo´n 20 en uit Tupac Amaru, dat 4-5 uur lopen en dan nog met de bus is: 10 jongeren!! Wat een zegen, wat een voorrecht om met deze jongeren een weekend te mogen hebben en wat voelden we ons weer klein door te hebben gedacht dat er niet veel zouden komen. Gelukkig konden we in Celendín alsnog voor iedereen alle materialen halen: ze hadden het dubbel en dwars verdiend!

Het thema: “Leiders Gezocht!” is heel actueel in al deze plaatsen. Er zijn jongeren, maar geen goede leiders die ze de weg wijzen en ze samen brengen om te groeien in hun geloof. De film die we lieten zien op vrijdagavond was indrukwekkend: FACING THE GIANTS (de reuzen trotserend): In zijn zes jaar lang durende loopbaan als American Football coach behaalde Grant Taylor tot noch toe geen enkele seizoenwinst. Een groep vaders houdt bijeenkomsten om ervoor te zorgen dat hij wordt ontslagen en ook zijn er problemen met zijn vrouw. De coach heeft geen hoop meer en strijdt tegen angst en falen. Maar door een uitdaging durft hij toch weer op God te vertrouwen en merkt hij dat er een groter doel is dan alleen winnen op het veld. With God, all things are possible ….

De mensen en de jongeren van het binnenland worden vaak gemargineerd door de stadsmensen. Ze worden uitgemaakt voor achtergestelde en vieze mensen. Als je vaak genoeg hoort dat je een mislukkeling bent, ga je er vanzelf in geloven. Dáár hameren we heel erg op: David was ook een schaapherder, Mozes was een vondeling en later een moordenaar, Daniel durfde anders te zijn en allemaal werden ze goede LEIDERS naar Gods hart en van Gods volk! Je kunt klein zijn, de jongste zijn, van het binnenland komen of zelfs een meisje in een macho-maatschappij zijn, maar deze eigenschappen gebruikt God om je te vormen en je groot en sterk te maken: dát hangt van ieders beslissing af, niet van het lot.

Ook nu waren we verrast door het aantal jongeren dat naar voren kwam (30!) om het besluit te nemen om vanaf nu leiders te worden, te worden gevormd om iets te betekenen in hun familie, school, dorp en kerk. Ze hebben een lijst getekend met hun namen en plaatsen waar ze vandaan komen, zodat we gericht kunnen bidden voor ieder van deze parels, zodat ze niet de moed verliezen maar durven opstaan en een beter bestaan voor hen en hun omgeving zullen nastreven. ¿Bidt U met ons mee?

VOOR: Deysi, Adrian, Roner, Luis Miguel, Edinson, Isaac, Doris, Catalina, Valerio, Angelita, Ester, Verónica, Walter, Gilberto, Mayra, Cintia, Lesly, Marilín, Edwin, Lucinda, Rut, Ackermann, Gerson, Ana Luz, Gilmer, Santos, María, Ursula, Gisela, Nicida.

Zo is "ons" land...

Vanwege Independence-Day hadden we drie dagen vrij en vonden we dat we een beetje meer van onze omgeving moesten onderzoeken. De eerste plaats is al wel goed bekend, gezien het de derde schoonheid van Perú is: Cumbemayo, na een paar bezoeken nog altijd indrukwekkend en rustgevend als je de plekkies zonder toeristen kent :) We gingen er met de motor heen (een uurtje van Cajamarca), haast ondenkbaar met deze sterke zon, dat het nog altijd zo koud kan zijn: dát is de Sierra, dát zijn de Andes. Wij waren met z´n viertjes: Wilfredo, onze vriend César en een oud klasgenootje uit Nederland Heddwen.

Cumbe Mayo is located about 12 miles (19 km) southwest of the Peruvian city of Cajamarca, at an elevation of approximately 11,000 feet (3,300 meters). The location is best known for the ruins of a Pre-Incan aqueduct stretching approximately five miles in length. The aqueduct collected water from the Atlantic watershed and redirected it on its way to the Pacific Ocean. It is thought to have been constructed around 1500 B.C. and was once thought to be the oldest existing man-made structure in South America. This remote mountainous region is also the location of a "stone forest" composed of natural volcanic rocks which have been shaped by erosion. These formations of volcanic rock are also known as Los Frailones, or the Stone Monks.

Maar gisteren zijn we naar Yumagual geweest. Juist de andere kant op, 45 minuten met de bus naar "beneden", richting de kust, dan nog 45 minuten goed doorlopen en daar vonden we een oude ruïne van wat ooit een grote luxe hacienda moet zijn geweest, iets verder omhoog kwamen we aan bij deze warm-water waterval. Ja echt, warm water, thermale baden midden in de natuur. Gelukkig weten nog niet veel van deze mooie plek en hebben we intens kunnen genieten van de variëteit van deze Regio Cajamarca.

"YUMAGUAL 25 Km. al oeste de Cajamarca. Aguas Termales cuyas pozas se caracterizan por combinar el agua temperada con pequeñas corrientes de agua fría "

Huwelijksconferentie

Uit: http://www.gerenfroukje.blogspot.com/

We hadden gedacht dat er misschien wel 40 of 50 echtparen op de “huwelijksconferentie” zouden komen en hadden materialen als schriftjes, balpennen en presentjes meegenomen voor 50 stellen. Het werden er samen 79 stellen, 73 de eerste dag en hoewel er 6 stellen de tweede dag niet kwamen, kwamen er de tweede dag 8 andere stellen bij (dus 150 deelnemers!). Maar laat ik bij het begin beginnen.

In januari was de gebruikelijke vergadering van Oxamarca met zijn buitenposten en werd het idee geopperd dat ze graag een goede oriëntatie wilden hebben over het gezin. Met name was dat vanwege het veel voorkomend huiselijk geweld. Het voorgangersechtpaar van de kerk waar we lid van zijn in Cajamarca, Godo en Teresa, heeft een bijzondere bediening op dit gebied, dus vroegen wij hen of zij bereid waren een huwelijksconferentie te doen in Oxamarca. De datum werd vastgesteld op 16 en 17 juli. We waren erg benieuwd, want het zou inhouden dat uiteraard beide echtelieden moesten komen, wat ze bij andere lessen of evenementen niet gewend zijn. Dat betekent dat de kinderen ondergebracht moesten worden, maar vooral dat er voor het vee gezorgd zou moeten worden, want ze “mochten” niet tussendoor naar huis.

Woensdagmiddag kwamen we in Oxamarca aan. De reis ging voorspoedig, want er wordt aan de weg gewerkt waardoor we in minder dan 6 uur in Oxamarca waren. Donderdagmorgen waren we aanwezig bij het burgerlijk huwelijk van 4 echtparen. Allemaal woonden ze al langer samen, één echtpaar zelfs al 40 jaar. Je zou zeggen dat het alleen een kwestie van legaliseren zou zijn, maar niets was minder waar. De bruidsparen hadden hun beste kleren aan en sommigen waren zelfs opgewonden dat ze nu echt gingen trouwen. Voor velen is de papierrompslomp een enorm obstakel om te trouwen. Sommigen hebben zelfs geen geboortebewijs; maar ook anderen trouwen niet omdat het een verplichting is, die ze niet willen aangaan. In de kerk worden mensen niet gedoopt als ze niet getrouwd samenwonen, dus dan is het wel zaak om iets te doen om die papieren bij elkaar te krijgen. Gilmer, de voorganger van Oxamarca helpt hen daarbij. Regelmatig vroeg de burgemeester van Oxamarca tijdens de plechtigheid of Gilmer het met de gang van zaken eens was. Gilmer heeft in het dorp een belangrijke positieve invloed door zijn goede getuigenis en betrouwbaarheid.

’s Middags begon de conferentie en gingen we de echtparen inschrijven. Uiteindelijk kwamen er 73 echtparen, waarvan een 30-tal ouders van de kindereetzaal van Pan de Vida, die in het huis van Gilmer functioneert. Gilmer had de ouders gestimuleerd door bepaalde voordelen toe te kennen aan de ouders die mee zouden doen, maar natuurlijk vrijwillig. De meeste ouders van de eetzaal zijn geen Christen. De lezingen van de conferentie zijn de moeite waard voor zowel christenen als niet-christenen, want de adviezen van een leven volgens bijbelse princiepesl zijn gunstig voor iedereen. De grote opkomst laat weer zien hoe groot de nood is om vooruit te komen, hun leven te verbeteren als echtpaar en als gezin. Er werd aandachtig geluisterd. Bij de opdrachten als opschrijven wat je verwacht van deze conferentie of later, een “liefdesbrief(je)” aan je man/vrouw, werd het wel moeilijker. Er waren vrouwen bij die niet konden lezen of schrijven, bovendien wordt de mensen niet geleerd om te denken, reflectief te zijn, en al helemaal niet om je gedachten onder woorden te brengen. Bij het schrijfwerk hielpen Judith en Teresa mee om op te schrijven wat we met veel moeite begrepen van de vrouwen. Toch was de sfeer goed en genoot iedereen van de lezingen.

Een kleine anekdote: van de ouders van de eetzaal was er een man, die juist een paar weken tevoren bij zijn gezin was weggelopen met een jong meisje. Zijn vrouw wilde naar de conferentie, maar mocht niet alleen komen. Vanwege de kleine stimulans die Gilmer had beloofd, kwamen beiden naar de conferentie. Eén regel tijdens de conferentie was dat de man en de vrouw steeds hand in hand moesten binnenkomen. Ook deze man moest dus de hand van zijn vrouw vasthouden bij binnenkomst en naast haar zitten tijdens de lezingen. Hoe het allemaal afloopt weten we niet, maar we hebben wel speciaal voor dit echtpaar gebeden dat er een herstel van hun relatie zal komen.

Bij de uitnodiging na de laatste lezing voor een speciale zegen voor hun huwelijk kwamen verschillende echtparen naar voren, waaronder een echtpaar wat samen besloot dat ze christen wilden worden. Er was feest in de hemel.

Zaterdagmorgen zijn we weer vertrokken. Tegelijkertijd vertrok een volgeladen vrachtwagen met mensen uit Oxamarca en stopten we bij een rivier om de doop van 8 mensen bij te wonen, waaronder een echtpaar wat net donderdagochtend getrouwd was. Massaal was de kerk van Oxamarca meegekomen om aanwezig te zijn. Ook van Sucre waren ze gekomen en zo aten we daarna met zo’n 150 mensen bij de rivier. Het was de eerste keer dat de kerk van Oxamarca samen een picknick had: we konden ze zien genieten!

Ger en Froukje

http://www.gerenfroukje.blogspot.com/